Izmir - Turkije

Donderdag 17 oktober

(Verslag deze keer door Fredrieke)

En dan zijn we in Turkije! Tussen half 10 en 10 uur waren we van de boot. We hebben s'avonds vaste obers en één van die obers zei dat het centrum van Izmir ongeveer 5 minuten lopen was, dus wij werden helemaal enthousiast (omdat we al 1083749 kilometer hebben gelopen de afgelopen dagen). Wij dus met volle moed van de boot af en toen zei een vrouw van een informatie balie dat het ongeveer 4 kilometer was, wat dus meer is dan 5 minuten kuch kuch. Maar het was natuurlijk geen probleem want de beloning van de wandeling was winkelen. We liepen helemaal langs het water richting het centrum. Toen we daar eenmaal aankwamen rond 11 uur, kozen we gewoon een willekeurige straat uit. Wat opvalt is dat alles daar heel erg ongeordend gaat, dat valt extra op want in Nederlands is alles strak en netjes geregeld. Er waren veel irritante mensen die je hun winkel in probeerde te lokken, waardoor Pascalle en ik nogal geirriteerd raakten. Het is logisch dat het daar zo gaat, want toen we na een tijdje iets te drinken kochten bij een Turkse meneer vertelde hij dat het crisis is daar. Er wordt hard gewerkt ( wel 12 uur per dag) en het loon is niet meer dan 300 euro ( omgerekend van turkse lira's) per maand. De turkse meneer waarbij we drinken kochten was een hele aardige man, we kregen namelijk het wifi wachtwoord en we konden daar dus even lekker op de wifi. Mijn tante wou nog graag even een typische turkse bazaar laten zien, dus daar gingen we nog even heen. Het was een overdekte plaats met allemaal kleine winkeltjes met sieraden en hebbe-dingetjes. Toen we daaruit waren, hielden we een taxi aan en daarmee werden we weer naar de terminal gebracht. Om half 2 waren we weer op de boot. Uiteindelijk hebben we toch alledrie een Michael Kors tas gekocht ( alleen Jenny niet).

Dansgroep wacht ons op bij terugkeer 

De rest van de middag hebben we op het dek gelegen en om half 7 zijn we naar het restaurant gegaan om weer aan onze vaste tafel (tafel 66) met vaste bediening (Raja en Wilson) te eten. Het kledingvoorschrift voor die avond was groen, rood, wit van de kleuren van de Italiaanse vlag. Ineens gaat er tijdens het diner de muziek hard aan en alle gasten beginnen met servetten te zwaaien. wij dus ook :-). Vervolgens vragen de obers gasten ten dans. Pascalle en ik waren snel gevlucht naar het toilet. Toen we terug kwamen waren ze met de polonaise bezig, daar hebben we ons maar bij aangelsoten. Na het eten was er nog een show, maar die veel een beetje tegen. Pascalle en ik zijn daarna naar bed gegaan maar mijn moeder en mijn tante zijn nog even wezen feesten. De jeugd van tegenwoordig hè....